Czas ma to do siebie, że płynie mimo wszystko. Ludzie natomiast odchodzą i przychodzą.
Tak pewnego dnia spotkałam ciebie. Twoje oczy w kolorze oceanu w pogodny dzień zniewoliły moje serce, a ja w końcu dowiedziałam się, czym jest miłość. Tak, miłość. Tak, tak wówczas sądziłam...
Życie natomiast miało dla mnie, jak zwykle, swój scenariusz, a mnie znów oślepiły reflektory oświetlające główną scenę. Mimo to nauczyłam się trwać. Zostawiłam cząstkę siebie gdzieś na pniu. Tak dawno, że nie pamiętam nawet, czy był to las.
Jedno jest pewne. Nie da się wygrać z naturą.
Ocean jest piękny w pogodę, lecz gdy nadejdzie wiatr, zdradza swoją prawdziwą dzikość. Pocieszające jest to, że po zachodzie nadchodzi wschód, po zimie wiosna, a po burzy cisza. A wtedy spełniają się sny. Nasze Owoce. Piękniejsze z każdym dniem. Tak, to jest już najwięcej, co można dostać.
W naturze jednak wszystko musi się równoważyć. Szpital. Wielkie oczy, z których wylewał się strach. Piszczenie kółek. Cały stos rurek. Miarowe pikanie. Nadzieja... rozpacz.
i znów ta niema tęsknota.
Dodaj komentarz
Komentarze